Interview

Amsterdamse gay-scene

De pilaar in het Amsterdamse nachtleven Is Burning geeft op 29 oktober haar editie in samenwerking met Italo Elite en Disco Total. Wij spraken met oprichters Carlos Valdes (Is Burning) en Lupe (Italo Elite) over analoog vs digitaal, de status van de gay-scene in Amsterdam en de noodzaak van gelabelde gay-feesten.

is-burning

Is Burning is een afgeleide naam van Paris is Burning. Wat sprak je zo aan in die documentaire?

Carlos: ‘Het tijdframe sprak mij heel erg aan, waarin house net haar entree maakte in de jaren 80’. Heel anders dan nu werden gays nog niet geaccepteerd en in de documentaire zie je hen eigenlijk heel erg struggelen. Tegelijkertijd zijn ze wel heel veel samen, houden elkaar sterk en vullen eigenlijk het gat van hun familie op met lotgenoten. Die vorm van acceptatie willen wij ook creëren op Is Burning.’

‘Het klinkt misschien heel zweverig want veel gays zijn al geaccepteerd, zeker anno 2016. Maar in Amsterdam blijven de gays wel weg wanneer je er niet het labeltje ‘gay’ op plakt. Zo ervaar ik het tenminste. Ook had de muziek die wij (Sandrien en ik) zelf graag draaien nog geen podium in de gay-scene. Vanuit die behoefte is ons kindje Is Burning ontstaan.

 

carlos-valdes-1

Hoe komt het dan dat gays alleen komen bij ‘gelabelde’ feesten om het maar even zo plat te zeggen.

Carlos: ‘Gays gaan wel naar reguliere feesten en blenden dan met hetero’s, wat natuurlijk echt een prima mix is. Alleen voor sommigen is het prettiger om omringt te zijn met gelijkgestemden, wanneer je bijvoorbeeld net uit de kast bent gekomen. De diepere laag in het nachtleven is misschien toch wel de intentie om iemand op te pikken. Natuurlijk draait het daar niet om, maar mocht je als trans, gay, lesbo toch zin hebben om even de bloemetjes buiten te zetten dan heb je simpelweg wat minder kans om een leuk persoon tegen te komen op heterofeesten. Ook de vibe van; doe iets geks aan, doe iets geks uit en wees wie je wilt zijn, heerst minder op reguliere feesten. Het is er zeker wel hoor, maar niet in sferen zoals gay-feesten.’

Die vibe heb ik zelf toevallig voor het eerst geproefd op FLIKKER een maandje terug en het was inderdaad een wereld van verschil. Theatraler, extravagant, vrij en speels. Hoe komt het dat deze vibe dan zo anders is?

Lupe: ‘Ja het is best logisch. Het publiek dat naar een expliciet en extravagant gay-feest komt heeft een tijd al die energie moeten opkroppen. Wanneer dat eindelijk de vrije loop krijgt, zijn er ook wat meer sociale erupties so to speak. In Amsterdam is het toch wachten op een X aantal feesten met deze specifieke sound: eens in de drie maanden is wel de grove regelmaat. Voor mij is het belangrijk dat op die feesten dan ook welwillend publiek komt en je net even die extra touch voelt, waar het meer om de muziek draait.’

Bijvoorbeeld concepten als Italo Elite en Disco Total?

Lupe: ‘Zeker, Italo Elite doe ik samen met Maxime Duval en is heel muziekgericht op de Italiaanse sound. We hebben vanaf het begin voornamelijk gay-publiek getrokken omdat die community ons kende mijn langlopende concept UNK. De alternatieve gay-scene is dan wel het publiek, en dat vind ik ook heel leuk, maar hetero’s zijn net zo welkom zolang iedereen bijdraagt aan een vrije sfeer. De sound is dan ook belangrijker dan de geaardheid van bezoekers. Om een feest te laten slagen moet het totaalplaatje kloppen wat bestaat uit een aantal pilaren: muziek, artiesten, publiek en de sferische beleving. De alternatieve gay-scene is een selecte doelgroep en er wordt als het ware een extra filter geplaatst. Hierdoor kun je nét even die extra touch krijgen.’

Wat is die extra touch?

Lupe: ‘Met Italo Elite draait het veel meer om de muziek dan om het label ‘gay’. Hetzelfde geldt eigenlijk voor mijn andere concept Disco Total. Het streven gaat verder dan gay-evenementen organiseren; ik wil muziekevenementen organiseren. Door de specifieke sound van oude disco is het van nature vrij populair onder de gays, maar het heeft ook een diepere muziekhistorische laag. Deze stroming is de voorloper van de Detroit House en Techno en gaan nog een stapje terug. Met instrumenten als de 808 en LinnDrumm’s als belangrijkste drumcomputers legt dit echt de basis voor elektronische disco. Het vloeit heel mooi over met bijvoorbeeld Chicago House en dan is het aan de artiest de kunst om dat mooi aan het publiek te presenteren. Dat is die extra touch, dat stukje pure waardering voor de muziek.’

Zit Is Burning in hetzelfde muzikale vaarwater?

Carlos: ‘Wij trekken het iets breder dan Italo of Disco ansicht. Is Burning haalt haar inspiratie wel uit diezelfde tijd dat de Chicago house opkwam en dat is ook de basis van het concept maar op het feest zelf kan het alle kanten opgaan. Het doel van Sandrien en mij met Is Burning is dan ook om een gay-feest te organiseren waar house en techno de boventoon voeren. Om een gat in het Amsterdamse nachtleven op te vullen. Binnen diezelfde filosofie boeken wij voornamelijk dj’s die zelf ook gay, trans, of lesbisch zijn; het is fantastisch om als gay te draaien op een gay-feest.’

Komen er dan wel hetero’s?

Carlos: ‘Zeker! Ongeveer 20% van het publiek is hetero. Verder is de verhouding man/vrouw zo’n 40/60, de gemiddelde leeftijd 24-35 en is 100% heel enthousiast. Het maakt niet uit of je hetero of homo bent. Iedereen accepteert elkaar en de bezoekers die er komen moeten het maar accepteren als iemand even in je kont knijpt. Mensen kunnen ook uitgedost komen, verkleed of heel extravagant maar het hoéft niet. Dat is het kader van Is Burning.’

Lupe: ‘Voor mij is dat ook het kader van het nachtleven in het algemeen. Verkleden kan een extra dimensie aan feesten toevoegen en ik zou het persoonlijk wel iets meer willen zien. Als organisator ben je natuurlijk verantwoordelijk voor het boeken van de juiste artiesten maar in zekere zin ook voor het boeken van de juiste sfeer. Wanneer mensen zich zo vrij voelen dat ze komen zoals ze willen, dan doe je het goed. Dus trek aan wat je wilt, trek vervolgens uit wat je wilt maar zorg dat alles in het teken van het feest staat.’

Hoe creëer je zo’n een vrije sfeer?

Lupe: ‘Vroeger ging dat vanzelf met bijvoorbeeld UNK. Toen kwamen er veel creatieveling uit de mode, danseressen of modellen en die brachten dat stukje extravagante naar het feest. Kate Moss op de gastenlijst bijvoorbeeld of allerlei andere celebrities. Als gay-artiest is het makkelijker zo’n extravagant netwerk op te bouwen vanwege de verbintenis in mode, kunst en cultuur. Doordat het op heel natuurlijk wijze gaat en de gemeenschappelijke interesses oprecht zijn, komt die vrije sfeer vanzelf, zoiets kun je niet afdwingen.’

Carlos: ‘Je kunt zoiets inderdaad niet forceren. Ik heb weleens op een feest gestaan, naam daargelaten, waar de gehele sfeer draaide om seks. Nu ben ik als dj niet het middelpunt van een feest maar daar was de muziek het minst belangrijk. Het maakte niet uit welke plaat ik opzette, iedereen was in zo’n verwilderde, geile extase dat niemand oplette. Het is jammer dat iedereen dan zo met elkaar bezig is en niet meer met de muziek of de sferische beleving van het feest. De eenheid en verbintenis die als een soort magische momenten fungeren, zijn voor mij belangrijker dan puur seks. Dat vind ik niet zo interessant.’

Lupe en de extravagante bezoeker

We hadden het net al even over hetzelfde muzikale vaarwater, delen Italo Elite en Is Burning ook hetzelfde publiek?

Lupe: ‘Hmm, het heeft enige overlap. Ik ben van oorsprong begonnen met feesten in de gay-scene waar veel typetjes, actrices, modellen en alternatieve gays kwamen. Met feesten als UNK of gigs als Lupe profileerde ik mij in die scene. Jij bent niet in die gay-scene begonnen toch Carlos?’

Carlos: ‘Nee klopt, ik ben uit een andere hoek begonnen en bij Vreemd kwamen wij eigenlijk samen. Het is daarom heel mooi dat wij dit samen kunnen organiseren, een heel logisch en natuurlijk samenspel.’

Wat vinden jullie van elkaars concepten?

Lupe: ‘Ik vind Is Burning heel erg on point in alle aspecten: vormgeving, muziek, decoratie en publiek. Daarnaast kondigt Is Burning nooit de artiesten aan wat ik heel gewaagd vind. We leren veel van elkaar en inspireren elkaar ook in zekere zin.

Carlos: ‘Ik ben een paar keer naar Italo Elite geweest en ik vind het heel mooi hoe het publiek binnenkomt als een afspiegeling van de flyer. Als super modebewuste mensen, heel karakteristiek, maar dan niet van die meelopende fashion-twats. Ook de consistentie van Lupe bewonder ik heel erg. Tegenwoordig is iedereen weer op die discogolf gesprongen en word je er een beetje moe van, maar Lupe heeft disco en Italo al vanaf het begin gedaan en zich de sound eigen gemaakt. Als een vedette so to speak.’

Even terug naar toen; jullie draaien beiden al een tijdje mee, hoe was het nachtleven vroeger?

Carlos: ‘Er was natuurlijk nog geen internet of social media, wat een groot verschil maakte. Feesten promoten ging van mond op mond, tand op tand en bleef binnen de cirkel. In mijn cirkel waren er niet veel dj’s van mijn (jonge) leeftijd die draaiden of platen kochten. Toch heb ik altijd gewerkt in het nachtleven: voor Chemistry, Isis, Kim Tuin, de Salsalounge, Meubel Stukken van Joost van Bellen en noem maar op. Het was een hele andere wereld.’

Lupe: ‘Tegenwoordig heb je zelfs evenementenopleidingen waarvan ik denk: “goh, ik hoop maar dat er genoeg werk is voor iedereen haha.” Toch ben ik wel blij dat ik de transitie van analoog naar digitaal heb meegemaakt. Je leert enorm veel door alleen al die transitie van analoge tijd in zowel marketing (flyers en posters) als vinyl platen naar digitaal mee te maken. Want hoe is het om enorm eager te zijn voor een bepaalde plaat en het maar moeten accepteren wanneer die plaat niet in de platenwinkel ligt? Of wanneer je muziek wilt draaien van een bevriende dj maar die plaat niet kan lenen?

Hoe ging het er toentertijd aan toe in de platenzaken?

Lupe: De old school platenzaken waren wel een dingetje. Je moest zorgen dat de werknemers je mochten, er op regelmatige basis langskomen en als je een plaat niet kende dan stond je daar a capella die tunes te zingen. Zo heb ik een keer Throw van Paperclip People gezongen in 94’, omdat ik zó werd meegezogen toen die in de Roxy werd gedraaid. Het gehele ‘wow-effect’ van zo’n klassieker mis ik nu wel een beetje.’

Carlos: ‘Ik heb precies hetzelfde met Knights of the Jaguar van DJ Orlando. Dat je inderdaad als een labiel in de platenzaak stond: “Ja, iets met Jaguar.” En dat de werknemer dan goddank wist welke plaat ik bedoelde. Op zo’n moment overheerste echt het ‘wow’ gevoel en had je een hardcopy muziekstuk in je handpalmen. Tegenwoordig scroll je door wat folders, gebruik je Shazam of vraag je aan wie dan ook welke nummer het is en weet je het track ID van de plaat. Het gevoel en de moeite mist nu een beetje.’

Hypothese: we gaan nu terug naar analoog, hoe zou dat het nachtleven beïnvloeden?

Carlos: ‘Alles zou dan weer terug gaan naar flyeren, posters en mond op mond reclame. De organisator moet meer zijn best doen om publiek te trekken maar vice versa moet het publiek meer moeite doen om op de hoogte te blijven. Ik denk dat het in zekere zin goed zou zijn omdat mensen er meer zin in zouden krijgen. De tegenhanger is wel dat immense evenementen zoals Awakenings niet voor te stellen zijn zonder social media. Alhoewel Lowlands wel al grote edities deed in die tijd.’

Lupe: ‘Ja, maar Lowlands boekte dan ook namen zoals Pink Floyd en Jimi Hendrix om publiek te trekken. Ik heb het met UNK in 2004 zo gedaan: posters, flyers en mond op mond reclame. Wat er dan gebeurt is dat er een selectiever groepje mensen komt die ook praten over het feest. Dat is de beste reclame die je je maar kunt wensen. Ik denk dat het wel even goed zou zijn voor het nachtleven.’

Als organisatoren van vooruitstrevende gay-feesten, kunnen jullie een uitspraak doen over de Amsterdamse gay-scene anno 2016?

Carlos: ‘Ik vind het lastig om daar een uitspraak over te doen omdat het zo’n breed begrip is. Wel zorgen initiatieven als Milkshake en club Nyx ervoor dat de scene weer floreert. Er was een tijdje een verzakking in het nachtleven, met name de Reguliersdwarsstraat is veranderd. De scene leeft nu wel meer en heeft meer stabiliteit gevonden, alleen er mag nog wel een schepje bovenop. Techno –en house feesten voor gays zijn er gewoon nog te weinig. Het is misschien oubollig om te denken dat er speciale gay-feesten moeten zijn, maar plekken waar je echt jezelf kunt zijn, zijn er niet genoeg van.’

Lupe: ‘Clubs als Casa Havana, club Church en Cirkus Klauterwerck droegen toen heel erg bij aan die feesten. Ik organiseer feesten waar ik zelf heen zou willen gaan en dat zijn nu eenmaal gelabelde gay-feesten met een theatraal randje. In De Marktkantine komt dat gevoel ook terug met een hoog plafond, mooie gordijnen en een podium.’

Tot slot: Wat kunnen we de 29e verwachten?
Lupe: ‘Het is de eerste keer dat Italo Elite, Disco Total en Is Burning samenwerking dus dat is een primeur. De muziek overlapt wel enigszins maar zal zeker zorgen voor een scheiding binnen de twee zalen. Ieder heeft zijn eigen smaak en dat smakenpallet kan verschillen van stevig, naar disco, naar zelfs hitjesachtige muziek. Die twee apart geprogrammeerde zalen bieden dan een perfecte uitkomst voor een breed, muzikaal aanbod.’

Carlos: ‘Die muzikale afwisseling wordt inderdaad het paradepaardje van de avond. Wat ook leuk is, is dat de wintertijd ingaat die nacht en we dus een uur langer kunnen doorgaan. We sluiten pas om de nieuwe tijd: 05:00, wat betekent dat we 7 uur lang feest hebben. Come early and party more!’

Bedankt voor jullie tijd Gents!

 

Queer, gay, trans, bi, interseksueel of hetero: Koop hier je kaartje en voel de warmte van de wintertijd op Europe Is Burning.

 

Interview door: Jesse Moes