Blog

Chicks on a Mission – It’s a men’s world

21371166_1541613899230221_3224250810779421473_n

Een aantal maanden geleden ontstond er bij De Marktkantine een discussie. Waarom zijn er zo weinig vrouwelijke collega’s op kantoor? Van de acht personen die er fulltime zaten was er namelijk maar één vrouw. En dit terwijl de club doorgaans gevuld is met een respectievelijke 50/50 gender ratio. Het was dus op z’n zachtst gezegd raar dat er overwegend mannen aan de knoppen zaten in een man/vrouw environment. Nu werk ik zelf niet fulltime bij De Marktkantine, maar wel als schrijver bij een aantal evenementenorganisaties. En ook hier voeren slechte grappen over piemels en pissen in urinoirs de mannelijke boventoon. Ik heb er eerlijk gezegd nooit erg in gehad, waarschijnlijk omdat ook ik bij diezelfde groep mannen hoor. Maar hoe langer je erover nadenkt, hoe minder logisch het klinkt. Daarom ging ik naar het evenement van Chicks on a Mission en ontdekte hoe het er met deze ogenschijnlijk geëmancipeerde scene aan toe is.
(Dit is tevens het eerste deel van een drieluik.) 

‘Chicks on a Mission’ klinkt als een Boliviaanse guerrillabeweging, dat is het niet.

Chicks on a Mission is een event van stichting N8BM A’DAM die met de opdracht ‘nocturnal empowerment’ (vrij vertaald: nachtelijke emancipatie) bewustzijn creëert onder bezoekers, organisatoren, artiesten en alle andere facetten binnen de dance industrie. Daarnaast komt de organisatie ook met concrete oplossingen rondom kwesties als grensoverschrijdend gedrag en ongelijke behandeling in de muziekindustrie. Een vrij beladen onderwerp waar de laatste tijd, mede door de nieuwe feministische golf, veel aandacht aan wordt besteed.

En terecht, blijkt. Tijdens het avondprogramma van Chicks on a Mission wordt direct het belang van deze bijeenkomst aangestipt; binnen de dance industrie blijken vrouwen zwaar ondervertegenwoordigd: op het gros van de festivals staan gemiddeld zo’n 17% vrouwelijke artiesten. Op grote festivals als Pinkpop beslaan vrouwelijke headliners maar 1,7%. Als we naar radio kijken is één op de vijf artiesten een vrouw. (Bron: De Correspondent)

De muziekindustrie wordt dus gedomineerd door mannen. Maar hier later meer over. Graag neem ik jullie mee naar mijn dag op Chicks on a Mission op de NDSM-Werf in Noord.

It’s a men’s world

De eerste Talk die ik bijwoonde heette: It’s a men’s world. Hierin werden vrouwen in de muziekindustrie besproken onder leiding van Jennifer Muntslag, beter bekend als JNM The Naked MC. Sprekers waren Olga Zegers (ex-ID&T/SFX) & Susanne van Maanen (Komm schon Alter). Het was een panel setting rondom vier bureautafeltjes waarin stellingen werden opgeworpen en er naar hartenlust werd gediscussieerd over de geëmancipeerde (of niet) muziekindustrie. Ironisch genoeg vormde ik en één andere persoon het mannelijk deel van dit panel. De verhouding was ongeveer 2/8.

We praatten over de ondervertegenwoordiging van vrouwelijke artiesten en al snel kwam aan het licht dat veel vrouwelijke DJ’s ook direct, plat gezegd, lekker moesten zijn. De vraag was dan ook of er een quota moest komen op de vrouwelijke artiesten. Hierbij zou er een minimum van 20% van de line-up uit een vrouwelijke touch moeten bestaan. Bizar vonden velen, het draaide immers om de kwaliteit en niet om het gender. Alleen Olga Zegers en ik leken wel voorstander van het plan. Een korte toelichting vanuit mijn standpunt:

Door een quota in te stellen, hoe kinderachtig het ook is, creëer je een breder maatschappelijk draagvlak. De organisatoren worden geforceerd om op zoek te gaan naar goede vrouwelijke artiesten (die zijn er écht wel) en het publiek kan wennen aan vrouwen achter draaitafels. Deze vrouwen fungeren op hun beurt weer als rolmodel voor bezoekers en kunnen jongere meisjes inspireren ook artiest te worden. De vicieuze cirkel wordt als het ware doorbroken met een dergelijk quota. De huidige consensus is echter dat het om de kwaliteit moet gaan en niet om het geslacht. Het probleem hiermee is dat het talent er zeker is, alleen deze niet wordt gevonden omdat zij begraven ligt onder een enorme hoop mannelijk ego.

Ook een leuk feitje: rond 1970 deden grote orkesten aan blinde audities om zo het ‘gender issue’ uit de weg te helpen. Bij deze blinde audities hadden vrouwen uiteindelijk 50% meer kans om in het orkest te komen. Onbewust discrimineren we toch nog op geslacht. Het kan dus goed zijn om ons voorgeprogrammeerde brein te hacken met iets als een quota. Tuurlijk valt er voor een quota loze line-up ook veel te zeggen maar dat laat ik lekker aan jullie.

Goed, het blijft pragmatisch versus organisch en er is misschien geen ideale oplossing, maar het is al een enorme stap dat we er überhaupt over praten. De gesprekken waren nog in volle gang toen ik alweer naar de volgende workshop ging: Imagine.

Lees volgende week verder! (1/3)

Geschreven door: Jesse Moes